Can çekişen buzullar

• 11 Ekim 2013 Ntvmsnbc
  Buzulların genişlemesi ya da geri çekilmesi gibi  değişimlerin, oldukça yavaş hızlarda gerçekleşmesi gerekir. Ama onlar, gözümüzün önünde yitip gidiyorlar.

  İklimin değiştiğini biliyoruz. Ancak bu olguyu tam olarak kavramamız bazen zor olabiliyor. Ekstrem Buz Araştırması, bu değişiklikleri elle tutulur hale getiriyor. Zaman atlamalı yaklaşık bir milyon fotoğraf sayesinde, bir dönemlerin buzullarının giderek yok olduğuna ilişkin olarak artık su götürmez –ve çok üzücü–  delillere sahibiz. Bu projeyi 2007 yılında, iki yıl süreceğini düşünerek başlatmıştım. Grönland, İzlanda, Alaska, Alpler ve Kayalık Dağları’ndaki buzul kıyıları boyunca, güneş enerjisiyle çalışan 25 adet fotoğraf makinesi yerleştirdik. Açıkçası, bu kadar kısa sürede böylesi büyük değişiklikler görmeyi hiç beklemiyordum. Fotoğraflar, buzulların tahmin ettiğimizden çok daha hızlı parçalanıp eridiğini gösteriyor. Bu nedenle bu araştırma artık süresiz devam edecek ve Güney Amerika’yla Antarktika’yı da kapsayacak. Bu muazzam değişikliklere birilerinin tanıklık etmesi gerekiyor. Asla duramayız. İnsanlar iklim değişikliğinin gerçek olduğunu görmeli.

  Buzullar vahşi hayvanlardır. Sanayileşme öncesi dönemde buzullardan, kurttan korkar gibi korkardık; çünkü, buzullar köyleri bütün olarak yutardı. On dokuzuncu yüzyıl sonlarına gelindiğinde, buzullar turistik yerlere dönüştü; İsviçre’de, her yaz Belvedere Oteli’nin yanından kazılan bir tünelle, Rhône Buzulu’nun göbeğine ulaşmak mümkündü. Yine o günlerde, ileride belki de hiç buzul barındırmayacak bir dünyanın inşasına da başlamıştık. Ama buzullar bugün hâlâ birer canavar.

  Haberin devamına ulaşmak için tıklayınız.